از روزهای پررونق دهه ۴۰ تا خاطرات ماندگار، نگاهی به تاریخ، معماری و نقش کازینو آبعلی در فرهنگ و گردشگری ایران.
در دل کوههای البرز و در میان هوای خنک و مناظر بکر آبعلی، روزگاری نهچندان دور، مجموعهای باشکوه میزبان لوکسترین و بهیادماندنیترین شبهای کازینویی ایران بود. هتل کازینو آبعلی، فراتر از یک مکان برای قمار، به نمادی از سبک زندگی مدرن و اشرافی در دهههای ۴۰ و ۵۰ خورشیدی تبدیل شده بود.
ورود به این مجموعه، ورود به دنیایی دیگر بود. معماری چشمنواز و مدرن آن که با بهرهگیری از تکنولوژی روز و همکاری معمارانی از روسیه و آلمان ساخته شده بود，چنان شکوهی داشت که هر بینندهای را مجذوب خود میکرد. این بنا که به عنوان نخستین ساختمان بتنی ایران شناخته میشود，نماد پیشرفت و نوگرایی در معماری ایران بود. فضای داخلی با نورپردازیهای خاص، مبلمان لوکس و امکانات مدرن، حس و حالی از تجمل و آرامش را به مهمانان القا میکرد.
اما آنچه شبهای آبعلی را افسانهای میکرد، صرفاً معماری باشکوه آن نبود. این هتل به عنوان قدیمیترین کازینوی ایران， پذیرای چهرههای سرشناس، ثروتمندان و خوشگذرانهای عصر خود بود. فضای کازینو، با میزهای سبز و کارتبازیهای پرهیجان، شور و نشاطی وصفناپذیر به شبهای آبعلی میبخشید. در کنار آن، رستورانهای مجلل با بهترین غذاها و نوشیدنیها و سالنهای رقص با موسیقی زنده، تجربهای کامل از یک شب بینظیر را رقم میزدند. هتل و محوطه آن به عنوان اولین اقامتگاه با ویژگی مهندسی و باغسازی در ایران， محیطی ایدهآل برای فرار از شلوغی تهران و غرق شدن در لاکچریترین لحظات زندگی فراهم میکرد.
کازینو آبعلی تنها یک مکان نبود؛ بلکه رویایی از شکوه و تجمل بود که برای ساعاتی، مهمانان خود را به اوج لذتهای مادی میبرد. خاطرات آن شبهای پر زرق و برق، همچنان در هالهای از افسانه و حسرت، در گوشه و کنار تاریخ معاصر ایران زنده است.
